Τα Χριστούγεννα ενός Σκιαθίτη....σε μία άλλη γλώσσα!

 Τις μέρες αυτές (παραμονές Χριστουγέννων) έρχονται  στο νου μου εικόνες από τη ζωή στο σχολείο..όταν ήμουν εγώ μαθητής και ο δάσκαλος μας διάβαζε στη στολισμένη αίθουσα,διηγήματα Χριστουγέννων από την αξεπέραστη πέννα του Αλ.Παπαδιαμάντη.Μπορεί αυτή η γλώσσα να μοιάζει εξωγήινη πλέον στους νεώτερους ελληνοπαίδες.Μπορεί να είναι μία «νεκρή» γλώσσα (όπως και τ’αρχαία ελληνικά) σημειώνει ο πανεπιστημιακός, Ι.Θ.Κακριδής και συμφωνώ μαζί του.Παρ’όλα αυτά όμως στα δικά μου μάτια-ενός σαραντάρη-γίνεται μαγική και γοητευτική,ζωντανεύει ξανά τις εικόνες αγάπης και γαλήνης,που αναδύονται τις μέρες των Χριστουγέννων!Ένα μικρό απόσπασμα (παραθέτω σαν δείγμα..) από «Τα χριστούγεννα του τεμπέλη» όπως τιτλοφορείται από τον συγγραφέα διαβάζουμε παρακάτω…..

…………………………………….

Εισήλθε ριγών ο μαστρο Παυλάκης και εζήτησεν ένα ρώμι.Το παιδί του καπηλείου όπου τον ήξευρε καλά, τον είπεν:

«Έχεις πεντάρα;»

Ο άνθρωπος έσεισε τους ώμους με τρόπον διφορούμενον.

«Βάλε εσύ το ρούμι»είπεν.

Πώς να έχη πεντάρα;Καλά και τα λεπτά,καλή και η δουλειά,καλό και το κρασί,καλή και η κουβέντα,όλα καλά.Καλύτερον απ’όλα η ραστώνη,το δόλτσε φαρ νιέντε των αδελφών Ιταλών.Αν εις αυτόν ανετίθετο να συντάξη τον κανονισμό της εβδομάδος, θα ώριζε την Κυριακήν δια σχόλην,την Δευτέρα για χουζούρι,την Τρίτη δια σουλάτσο,την Τετάρτην,Πέμπτην και Παρασκευή δι’εργασίαν και το Σάββατο δια ξεκούρασμα.Ποίος λέγει ότι αι εορταί είναι παραπολλαί δια τους Ορθοδόξους Έλληνας,και οι εργάσιμοι είναι πολλοί ολίγαι;Αυτά τα λέγουν όσοι δεν έκαμαν ποτέ σωματική εργασίαν  και ηξεύρουν δια τους άλλους να θεσμοθετούν.

Ακριβώς την ώρα ταύτην ήλθεν απ’αντικρύ ο Δημήτρης ο Φραγγοράφτης ,δια να πίη το πρωινόν του.Μόνην παρηγορίαν είχε να κάμνη αυτά τα συχνά ταξιδάκια,καθώς τα ωνόμαζε.Διέκοπτεν επί πέντε λεπτά την εργασία του δέκα φοράς την ημέραν ,και ήρχετο να πίη ένα κρασί.Έπαιρνεν εργασίαν από τα μαγαζιά και εδούλευεν ως κάλφας εις το δωμάτιον του.Εισήλθε και παρήγγειλεν ένα κρασί.Είτα, ειδών τον Παύλον:

«Βάλε και του μαστρο Παυλάκη ένα ρούμι» είπεν.

Ως από Θεού σταλμένος δια να λύσει το ζήτημα της πεντάρας μεταξύ πελάτου και του υπηρέτου,εκάθισσεν πλησίον του Παύλου και ήρχισε τοιαύτην ομιλία,η οποία ήτο μεν συνέχεια των ιδίων λογισμών του,εις δε τον Παύλο εφάνη ως συνηγορία επέρ των ιδικών του παραπόνων.

«Που σκόλη και γιορτή ,μαστρο-Παυλέτο,φίλε μου»είπεν . «Ούτε καθισιό ούτε χουζούρι.Τ’Αη-Νικολάου δουλέψαμε,τ’Αη-Σπυρίδωνα δουλέψαμε,την Κυριακή προχθές δουλέψαμε.Έρχονται Χριστούγεννα ,και θαρρώ πως θα δουλεύουμε χρονιάρα μέρα».

Ο Παύλος έσεισεν την κεφαλήν.

…………….

Νύχτες γιομάτες θαύματα….νύχτες γιομάτες γράμματα από την πέννα του αείμνηστου Σκιαθίτη….μπροστά στο τζάκι(ας είναι και φανταστικό…)με κρασί και φλούδες πορτοκάλι-όπως τα στολίδια στο δέντρο των παιδιών ,στα χωριά της Χαλκιδικής,τον παλιό καιρό ,όπως διηγείται σε μένα ο πατέρας μου.

Η αγάπη δεν χρειάζεται στολίδια…ένα πράγμα μόνο θέλει..να είναι αληθινή!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας!